انواع دستگاه دیاگ خودرو

دستگاه‌های دیاگ خودرو فقط به مدل‌های «حرفه‌ای» و «ساده» تقسیم نمی‌شوند. برای شناخت دقیق انواع دستگاه دیاگ باید آن‌ها را از چند زاویه مختلف بررسی کرد؛ زیرا نوع پوشش برند، شکل دستگاه، روش اتصال، سطح دسترسی به سیستم‌های خودرو و نوع وسیله نقلیه، هرکدام یک معیار مستقل محسوب می‌شوند.

برای مثال، یک دستگاه ممکن است به‌طور هم‌زمان تبلتی، مولتی‌برند، فول‌سیستم و دارای اتصال بی‌سیم باشد. بنابراین عباراتی مانند دیاگ تبلتی، دیاگ بلوتوثی و دیاگ مولتی‌برند، الزاماً سه دستگاه کاملاً متفاوت را توصیف نمی‌کنند؛ بلکه هرکدام به یکی از ویژگی‌های دستگاه اشاره دارند.

اگر هنوز با عملکرد پایه این ابزار آشنا نیستید، ابتدا مقاله دیاگ چیست و چگونه کار می‌کند؟ را مطالعه کنید.

انواع دستگاه دیاگ خودرو چگونه دسته‌بندی می‌شوند؟

دستگاه‌های عیب‌یاب خودرو را می‌توان براساس پنج معیار اصلی طبقه‌بندی کرد:

معیار دسته‌بندی	انواع رایج
پوشش برندهای خودرو	دیاگ شرکتی یا OEM، دیاگ مولتی‌برند یا افترمارکت
ساختار فیزیکی	پرتابل، تبلتی، لپ‌تاپی، موبایلی و ثابت
روش اتصال	کابلی، بلوتوثی، وای‌فای و VCI
عمق عیب‌یابی	خطاخوان ساده، چندسیستم و فول‌سیستم
نوع وسیله نقلیه	خودرو سواری، ماشین سنگین، موتورسیکلت و خودروهای برقی یا هیبریدی

این دسته‌ها در مقابل یکدیگر قرار ندارند. به‌عنوان نمونه، یک دیاگ مولتی‌برند می‌تواند به شکل تبلت تولید شده باشد، از طریق وای‌فای به VCI متصل شود و امکان عیب‌یابی تمام یونیت‌های پشتیبانی‌شده را در اختیار تعمیرکار قرار دهد.

انواع دیاگ از نظر پوشش برندهای خودرو

یکی از مهم‌ترین روش‌های دسته‌بندی دستگاه‌های دیاگ، بررسی تعداد برندها و خودروهایی است که دستگاه پشتیبانی می‌کند. از این نظر، دو گروه اصلی وجود دارد.

دستگاه دیاگ شرکتی یا OEM

دیاگ شرکتی که با نام‌های دیاگ OEM، دیاگ نمایندگی یا دیاگ تک‌برند نیز شناخته می‌شود، برای یک برند یا خانواده مشخصی از خودروها طراحی شده است. این دستگاه‌ها معمولاً از نرم‌افزار، اطلاعات فنی و قابلیت‌هایی استفاده می‌کنند که با ساختار الکترونیکی همان خودروساز هماهنگی بیشتری دارد.

برای مثال، یک دستگاه شرکتی ممکن است به‌طور تخصصی برای محصولات یک خودروساز داخلی یا یک برند خارجی ساخته شده باشد. در چنین دستگاهی معمولاً پوشش یونیت‌ها، پارامترهای اختصاصی، کدگذاری و تنظیمات مربوط به همان برند عمیق‌تر است.

مزیت اصلی دیاگ OEM، دسترسی تخصصی‌تر به خودروهای تحت پوشش است. در مقابل، محدود بودن تعداد برندها باعث می‌شود این نوع دیاگ برای تعمیرگاهی که روزانه با خودروهای متنوع سروکار دارد، به‌تنهایی کافی نباشد.

دستگاه دیاگ مولتی‌برند یا افترمارکت

دیاگ مولتی‌برند یا Multi-Brand Diagnostic Tool برای عیب‌یابی چندین برند و مدل خودرو طراحی شده است. این دستگاه‌ها در تعمیرگاه‌های عمومی، مراکز برق خودرو و مجموعه‌هایی که با خودروهای داخلی و خارجی مختلف کار می‌کنند، کاربرد بیشتری دارند.

تعداد برندهای اعلام‌شده تنها معیار ارزیابی یک دیاگ مولتی‌برند نیست. ممکن است دستگاهی نام تعداد زیادی خودرو را در فهرست خود داشته باشد، اما سطح دسترسی آن در تمام برندها یکسان نباشد. در یک خودرو امکان تست عملگر، تعریف قطعه و کدگذاری وجود دارد، اما در خودروی دیگر دستگاه فقط قادر به خواندن و پاک کردن خطاهاست.

بنابراین هنگام مقایسه انواع دیاگ مولتی‌برند باید موارد زیر بررسی شوند:

• پوشش واقعی برند، مدل و سال تولید خودرو
• تعداد یونیت‌های قابل شناسایی
• قابلیت‌هایی مانند تست عملگر، ریست سرویس، تعریف قطعه و کدگذاری
• نظم و استمرار به‌روزرسانی نرم‌افزار
• نوع لایسنس و محدودیت‌های احتمالی دستگاه

تفاوت دیاگ شرکتی و مولتی‌برند

ویژگی	دیاگ مولتی‌برند	دیاگ شرکتی یا OEM
تعداد برندهای تحت پوشش	چندین برند داخلی و خارجی	محدود به یک برند یا گروه مشخص
عمق دسترسی	وابسته به برند، مدل و نرم‌افزار	معمولاً عمیق‌تر در برند هدف
کاربرد رایج	تعمیرگاه عمومی و چندبرندی	نمایندگی و تعمیرگاه تخصصی
قابلیت‌های اختصاصی	در هر خودرو متفاوت	معمولاً بیشتر
نیاز به چند دستگاه	در بسیاری از موارد کمتر	برای برندهای دیگر بله

هیچ‌کدام از این دو گروه به‌صورت مطلق بهتر نیستند. تعمیرگاه تخصصی یک برند ممکن است از دیاگ شرکتی نتیجه دقیق‌تری بگیرد، درحالی‌که تعمیرگاه عمومی معمولاً به پوشش گسترده‌تر یک دستگاه مولتی‌برند نیاز دارد.

انواع دستگاه دیاگ از نظر شکل و ساختار فیزیکی

شکل فیزیکی دستگاه روی نحوه حمل، رابط کاربری و شیوه استفاده تأثیر می‌گذارد؛ اما به‌تنهایی نشان‌دهنده قدرت عیب‌یابی آن نیست.

دستگاه دیاگ پرتابل یا دستی:

دیاگ پرتابل یک دستگاه مستقل و قابل‌حمل است که معمولاً نمایشگر، کلیدهای کنترلی یا صفحه لمسی دارد. این مدل بدون نیاز دائمی به لپ‌تاپ یا تلفن همراه قابل استفاده است و برای عیب‌یابی سریع در تعمیرگاه یا محل خودرو مناسب محسوب می‌شود.

دستگاه‌های دستی از نظر توانایی بسیار متنوع‌اند. بعضی فقط یک خطاخوان ساده OBD2 هستند و برخی دیگر می‌توانند چندین یونیت را شناسایی کرده و عملیات سرویس یا تست عملگر انجام دهند. بنابراین واژه «پرتابل» فقط به فرم دستگاه اشاره دارد، نه سطح حرفه‌ای بودن آن.

دستگاه دیاگ تبلتی:

دیاگ تبلتی دارای نمایشگر لمسی نسبتاً بزرگ و سیستم‌عامل مستقل است. ارتباط میان تبلت و خودرو می‌تواند از طریق کابل یا یک رابط VCI بی‌سیم برقرار شود.

نمایش هم‌زمان پارامترها، نمودارهای زنده، گزارش عیب‌یابی و منوهای گرافیکی از مزایای این گروه است. به همین دلیل، بسیاری از دیاگ‌های حرفه‌ای و فول‌سیستم جدید با ساختار تبلتی عرضه می‌شوند.

بااین‌حال، تبلتی بودن دستگاه به معنای فول‌سیستم بودن آن نیست. سطح دسترسی همچنان به سخت‌افزار، نرم‌افزار، لایسنس و پوشش تعریف‌شده برای هر خودرو بستگی دارد.

دستگاه دیاگ لپ‌تاپی یا کامپیوتری:

در دیاگ لپ‌تاپی، نرم‌افزار عیب‌یابی روی لپ‌تاپ یا رایانه نصب می‌شود و ارتباط با خودرو از طریق یک رابط سخت‌افزاری برقرار خواهد شد. این رابط ممکن است با USB، بلوتوث یا وای‌فای به کامپیوتر متصل شود.

فضای بزرگ نمایشگر، امکان ذخیره گزارش‌ها، مدیریت فایل‌ها و اجرای نرم‌افزارهای تخصصی از مزیت‌های این ساختار است. بسیاری از دیاگ‌های نمایندگی و نرم‌افزارهای تخصصی برندها نیز به‌صورت کامپیوتری اجرا می‌شوند.

در مقابل، نصب درایورها، هماهنگی نسخه نرم‌افزار با سیستم‌عامل، فعال‌سازی لایسنس و حمل لپ‌تاپ از مواردی هستند که باید در این گروه در نظر گرفته شوند.

دستگاه دیاگ موبایلی و رابط OBD2:

دیاگ موبایلی معمولاً از یک رابط کوچک تشکیل شده است که به سوکت OBD خودرو متصل می‌شود و اطلاعات را به اپلیکیشن تلفن همراه انتقال می‌دهد. ارتباط این رابط‌ها معمولاً از طریق بلوتوث یا وای‌فای برقرار می‌شود.

برخی رابط‌های موبایلی فقط برای مشاهده اطلاعات عمومی موتور، خواندن خطاهای استاندارد و بررسی چند پارامتر محدود مناسب‌اند. در مقابل، بعضی رابط‌های حرفه‌ای همراه با اپلیکیشن اختصاصی می‌توانند سیستم‌های بیشتری را پوشش دهند.

بنابراین کوچک بودن رابط یا اتصال آن به موبایل، لزوماً به معنای غیرحرفه‌ای بودن دستگاه نیست. کیفیت سخت‌افزار، نوع پروتکل‌های پشتیبانی‌شده و قابلیت نرم‌افزار تعیین می‌کند که دستگاه در چه سطحی قرار دارد.

دستگاه دیاگ ثابت یا استندی:

دیاگ ثابت به‌صورت یک ایستگاه کاری در تعمیرگاه نصب می‌شود و ممکن است شامل کامپیوتر، نمایشگر، کابل‌ها، پرینتر و تجهیزات جانبی باشد. این ساختار در گذشته رایج‌تر بود و همچنان در برخی نمایندگی‌ها یا مراکز تخصصی استفاده می‌شود.

مزیت آن، ایجاد یک محل ثابت و منظم برای عیب‌یابی و تهیه گزارش است. محدودیت اصلی نیز جابه‌جایی دشوار و اشغال فضای بیشتر نسبت به دستگاه‌های پرتابل یا تبلتی است.

انواع دیاگ خودرو از نظر روش اتصال

نوع ارتباط دستگاه با خودرو یا نمایشگر، معیار دیگری برای دسته‌بندی دستگاه‌های عیب‌یاب است.

دیاگ کابلی:

در دیاگ کابلی، ارتباط میان خودرو و دستگاه به‌وسیله کابل برقرار می‌شود. اتصال مستقیم معمولاً پایدار است و احتمال قطع ارتباط در زمان انجام بعضی عملیات حساس را کاهش می‌دهد.

محدودیت اصلی کابل، کاهش آزادی حرکت تعمیرکار و نیاز به توجه بیشتر به سوکت‌ها و اتصالات فیزیکی است. در برخی دستگاه‌های لپ‌تاپی، کابل خودرو به VCI متصل می‌شود و خود VCI نیز از طریق USB با لپ‌تاپ ارتباط دارد.

دیاگ بلوتوثی:

دیاگ بلوتوثی اطلاعات را از طریق ارتباط بی‌سیم به تلفن همراه، تبلت یا لپ‌تاپ منتقل می‌کند. نصب سریع، سیم‌کشی کمتر و امکان حرکت اطراف خودرو از مزایای این روش است.

یک تصور نادرست این است که تمام دیاگ‌های بلوتوثی فقط برای استفاده شخصی یا خواندن خطای موتور ساخته شده‌اند. درحالی‌که برخی رابط‌های حرفه‌ای نیز از بلوتوث استفاده می‌کنند. بنابراین نوع اتصال نباید با سطح دسترسی دستگاه اشتباه گرفته شود.

دیاگ وای‌فای و VCI بی‌سیم:

در بسیاری از دیاگ‌های تبلتی، یک رابط VCI به سوکت خودرو متصل می‌شود و ارتباط آن با تبلت از طریق شبکه بی‌سیم انجام می‌گیرد. این ساختار باعث می‌شود کاربر بدون اتصال مستقیم کابل میان نمایشگر و خودرو، پارامترها را بررسی کند.

کیفیت و پایداری این ارتباط به طراحی دستگاه، فاصله، تداخل محیط و نرم‌افزار وابسته است. هنگام انجام عملیات حساسی مانند کدگذاری یا پروگرام، باید دستورالعمل سازنده دستگاه رعایت شود و ولتاژ باتری خودرو نیز پایدار باشد.

انواع دستگاه عیب‌یاب از نظر عمق دسترسی

تمام دستگاه‌های دیاگ قادر به اجرای یک مجموعه قابلیت یکسان نیستند. از نظر سطح عیب‌یابی، می‌توان آن‌ها را در سه گروه کلی قرار داد.

خطاخوان ساده یا دیاگ پایه OBD2:

خطاخوان ساده عمدتاً برای خواندن و پاک کردن کدهای خطای عمومی، مشاهده چراغ چک و بررسی تعدادی از داده‌های زنده موتور استفاده می‌شود. این دستگاه‌ها معمولاً دسترسی محدودی به سیستم‌هایی مانند ایربگ، ABS، گیربکس، سیستم تهویه و تجهیزات رفاهی دارند.

خطاخوان پایه برای بررسی اولیه مناسب است، اما جایگزین یک دیاگ چندسیستم یا فول‌سیستم در تعمیرگاه تخصصی نمی‌شود.

دیاگ چندسیستم:

دیاگ چندسیستم علاوه بر موتور، تعدادی از یونیت‌های مهم مانند گیربکس، ABS، ایربگ یا سیستم تهویه را نیز پوشش می‌دهد. تعداد سیستم‌ها و قابلیت‌های در دسترس در هر دستگاه و هر خودرو متفاوت است.

این گروه ممکن است امکاناتی مانند ریست سرویس، مشاهده پارامترها و اجرای بعضی تست‌های عملگر را ارائه دهد، اما الزاماً به تمام یونیت‌های خودرو دسترسی ندارد.

دیاگ فول‌سیستم یا حرفه‌ای:

دیاگ فول‌سیستم برای شناسایی و بررسی تمام یونیت‌هایی طراحی شده است که در خودرو و نرم‌افزار دستگاه پشتیبانی می‌شوند. این یونیت‌ها می‌توانند شامل موتور، گیربکس، ترمز، ایربگ، بدنه، تهویه، فرمان برقی، سیستم مالتی‌مدیا و سایر ماژول‌ها باشند.

بسته به مدل دستگاه، خودرو و سطح لایسنس، قابلیت‌های زیر نیز ممکن است در دسترس باشند:

• خواندن و پاک کردن خطاهای یونیت‌های مختلف
• مشاهده داده‌های زنده و رسم نمودار
• اجرای تست عملگرها
• ریست سرویس و تعریف برخی قطعات
• انجام Adaptation یا تنظیمات اولیه
• کدگذاری و برنامه‌ریزی در خودروهای پشتیبانی‌شده

عبارت فول‌سیستم به این معنا نیست که دستگاه در تمام خودروها تمام قابلیت‌ها را ارائه می‌دهد. پوشش دقیق باید براساس برند، مدل، سال ساخت، نوع یونیت و نسخه نرم‌افزار بررسی شود.

تفاوت دیاگ فول‌سیستم با ابزار ریمپ و پروگرامر

دیاگ فول‌سیستم و دستگاه ریمپ دو ابزار کاملاً هم‌معنا نیستند. وظیفه اصلی دیاگ، برقراری ارتباط با یونیت‌ها، خواندن خطا، مشاهده پارامترها، انجام تست‌ها و اجرای عملیات سرویس یا کدگذاری پشتیبانی‌شده است.

در مقابل، ابزارهای ریمپ و پروگرامر برای خواندن، نوشتن یا ویرایش اطلاعات حافظه ECU و سایر یونیت‌ها طراحی می‌شوند. بعضی دستگاه‌ها ممکن است بخشی از قابلیت‌های پروگرام یا کدگذاری را داشته باشند، اما این موضوع نباید با ریمپ تخصصی ECU اشتباه گرفته شود.

انواع دیاگ براساس نوع وسیله نقلیه

تفاوت شبکه الکترونیکی، پروتکل‌ها، ولتاژ کاری، سوکت‌ها و یونیت‌های کنترلی باعث شده است که برای بعضی وسایل نقلیه، دستگاه یا کابل‌های تخصصی استفاده شود.

1.دستگاه دیاگ خودروهای سواری و سبک:

این گروه برای خودروهای سواری، وانت‌ها و خودروهای سبک طراحی شده است. بسیاری از دستگاه‌های مولتی‌برند موجود در تعمیرگاه‌ها در این دسته قرار می‌گیرند.

سطح پوشش خودروهای داخلی، آسیایی، اروپایی و آمریکایی در دستگاه‌های مختلف یکسان نیست. به همین دلیل، عبارت «دیاگ خودرو سواری» به‌تنهایی اطلاعات کافی درباره برندها و امکانات قابل‌دسترسی ارائه نمی‌دهد.

2.دستگاه دیاگ ماشین سنگین:

دیاگ ماشین سنگین برای کامیون، اتوبوس، کشنده، ماشین‌آلات راه‌سازی و بعضی تجهیزات دیزلی استفاده می‌شود. این خودروها ممکن است شبکه، پروتکل، سوکت و ولتاژ متفاوتی نسبت به خودروهای سواری داشته باشند.

دستگاه‌های این گروه باید بتوانند سیستم‌هایی مانند موتور دیزل، گیربکس، ترمز، سیستم تعلیق، تجهیزات بدنه و ماژول‌های اختصاصی خودروهای تجاری را پوشش دهند. بنابراین نمی‌توان هر دستگاه دیاگ سواری را بدون بررسی مشخصات برای ماشین سنگین استفاده کرد..

3.دستگاه دیاگ موتورسیکلت:

دیاگ موتورسیکلت برای برقراری ارتباط با ECU و سیستم‌های الکترونیکی موتورسیکلت‌های انژکتوری طراحی شده است. نوع سوکت و کابل در برندهای مختلف می‌تواند متفاوت باشد و بعضی دستگاه‌ها برای اتصال به مدل‌های گوناگون به مجموعه کابل‌های اختصاصی نیاز دارند.

4.دستگاه دیاگ خودروهای برقی و هیبریدی:

خودروهای برقی و هیبریدی در کنار یونیت‌های متداول، سیستم‌هایی مانند مدیریت باتری، اینورتر، موتور الکتریکی، شارژر و شبکه ولتاژ بالا دارند. دیاگ مناسب این خودروها باید پوشش نرم‌افزاری لازم برای شناسایی و بررسی این ماژول‌ها را داشته باشد.

صرف اتصال یک دستگاه عمومی به سوکت خودرو، تضمین نمی‌کند که اطلاعات تخصصی باتری یا سیستم ولتاژ بالا در دسترس قرار گیرد. تعمیر و بررسی این بخش‌ها نیز به آموزش تخصصی و رعایت اصول ایمنی مربوط به ولتاژ بالا نیاز دارد.

تفاوت انواع دستگاه دیاگ در یک نگاه

نوع دستگاه	محدودیت احتمالی	مزیت اصلی	کاربرد شاخص
دیاگ OEM یا شرکتی	محدودیت پوشش برند	دسترسی عمیق‌تر به برند هدف	تعمیرگاه تخصصی یک برند
دیاگ مولتی‌برند	عمق دسترسی متفاوت در هر خودرو	پوشش خودروهای متنوع	تعمیرگاه عمومی
دیاگ پرتابل	نمایشگر یا امکانات محدود در برخی مدل‌ها	حمل آسان و عملکرد مستقل	عیب‌یابی سریع و سیار
دیاگ تبلتی	وابستگی قابلیت‌ها به لایسنس و نرم‌افزار	رابط کاربری مناسب و نمایش بهتر اطلاعات	عیب‌یابی حرفه‌ای
دیاگ لپ‌تاپی	نیاز به نصب و هماهنگی نرم‌افزاری	مدیریت بهتر فایل و گزارش	نرم‌افزارهای شرکتی و تخصصی
دیاگ موبایلی	توانایی بسیار متفاوت میان مدل‌ها	ابعاد کوچک و اتصال ساده	بررسی سریع و استفاده سبک
خطاخوان OBD2	دسترسی محدود به یونیت‌ها	استفاده ساده	بررسی اولیه چراغ چک
دیاگ فول‌سیستم	پوشش وابسته به خودرو و نسخه نرم‌افزار	امکانات پیشرفته‌تر	عیب‌یابی یونیت‌های متعدد

باور های اشتباهی که درباره انواع دیاگ وجود دارد

شناخت چند تفاوت ساده، از برداشت اشتباه درباره مشخصات دستگاه‌ها جلوگیری می‌کند.

دیاگ بلوتوثی الزاماً یک خطاخوان ساده نیست.

 بلوتوث فقط روش انتقال اطلاعات است و برخی دستگاه‌های حرفه‌ای نیز از ارتباط بی‌سیم استفاده می‌کنند.

دیاگ پرتابل الزاماً ضعیف‌تر از دیاگ تبلتی نیست.

 پرتابل بودن به ابعاد و قابلیت حمل مربوط می‌شود؛ درحالی‌که توانایی عیب‌یابی به سخت‌افزار و نرم‌افزار بستگی دارد.

دیاگ مولتی‌برند الزاماً فول‌سیستم نیست.

 پوشش چند برند به تعداد خودروها اشاره دارد و فول‌سیستم بودن به تعداد یونیت‌ها و عمق دسترسی مربوط می‌شود.

دیاگ فول‌سیستم الزاماً دستگاه ریمپ نیست.

 عیب‌یابی، کدگذاری، پروگرام و ریمپ مفاهیم مرتبط اما متفاوتی هستند و ممکن است به تجهیزات جداگانه نیاز داشته باشند.

نوع مناسب دستگاه دیاگ چگونه مشخص می‌شود؟

برای تشخیص اینکه کدام دسته از دستگاه‌های دیاگ با یک کاربرد مشخص هماهنگی بیشتری دارد، باید چند عامل را هم‌زمان در نظر گرفت.

نخست، نوع خودروها و برندهایی که قرار است بررسی شوند اهمیت دارد. سپس باید مشخص شود دسترسی فقط به خطاهای موتور کافی است یا تعمیرکار به یونیت‌هایی مانند ABS، ایربگ، گیربکس و سیستم بدنه نیز نیاز دارد.

قابلیت‌هایی مانند تست عملگر، ریست سرویس، تعریف قطعه، کدگذاری، پشتیبانی از پروتکل‌های جدید، گزارش‌گیری و امکان به‌روزرسانی نیز باید به‌صورت جداگانه بررسی شوند. در نهایت، کیفیت پشتیبانی نرم‌افزاری و موجود بودن کابل‌ها و رابط‌های موردنیاز، به‌اندازه شکل ظاهری دستگاه اهمیت دارد.

به همین دلیل، نمی‌توان یک مدل را بدون توجه به نوع خودرو و سطح فعالیت، بهترین دستگاه برای تمام کاربران دانست.

انواع دستگاه‌ دیاگ خودرو را باید از چند زاویه مستقل بررسی کرد. دیاگ شرکتی و مولتی‌برند، میزان پوشش برندها را نشان می‌دهند؛ پرتابل، تبلتی و لپ‌تاپی به ساختار دستگاه مربوط‌اند؛ کابلی، بلوتوثی و وای‌فای روش ارتباط را مشخص می‌کنند و عبارت‌هایی مانند خطاخوان، چندسیستم و فول‌سیستم سطح دسترسی دستگاه را توضیح می‌دهند.

در کنار این موارد، دستگاه‌های مخصوص خودرو سواری، ماشین سنگین، موتورسیکلت و خودروهای برقی نیز براساس نیازهای فنی همان وسیله نقلیه طراحی یا تجهیز می‌شوند.

اگر قصد خرید دستگاه دیاگ دارید مجموعه فرتاک خودروبه عنوان فروشنده تجهیزات تعمیرگاهی خودرو ، امکان تهیه محصولات به‌صورت اقساطی را فراهم کرده است تا تعمیرکاران و صاحبان مراکز خدمات خودرویی بتوانند متناسب با حوزه فعالیت و بودجه خود، دستگاه مناسب‌تری انتخاب کنند. پیش از خرید اقساطی، بهتر است شرایط پرداخت، موجودی محصول و میزان پوشش نرم‌افزاری دستگاه برای خودروهای موردنظر بررسی شود و در صورت نیاز می‌توانید از طریق شماره 09127356295 با پشتیبانی تماس بگیرید.

سوالات متداول درباره انواع دستگاه دیاگ خودرو